Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, Πρόεδρε

Ο Νίκος Κανελλάκης γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1951 στην Αθήνα. Ηταν παντρεμένος με την Παρασκευή Κανελλάκη και απέκτησε δύο παιδιά, τον Λεωνίδα και Χρήστο Κανελλάκη. Ηταν αυτοδημιούργητος και πρώτη του επιχείρηση ήταν μία κάβα ποτών στη Νεάπολη. Χάρη στις ικανότητες και την οξυδέρκειά του επεκτάθηκε στα νυχτερινά κέντρα, στα είδη ένδυσης, στα τρόφιμα και στα καζίνο, δημιουργώντας μια αυτοκρατορία.

Αν και πάντοτε παρακολουθούσε τους αγώνες του Ιωνικού ως φίλαθλος, για πρώτη φορά εμφανίστηκε στα κοινά το καλοκαίρι του 1989, σε μια από τις θυελλώδεις συνελεύσεις του Ιωνικού στην Ενωση Σμυρναίων. Ο Ιωνικός, έχοντας κερδίσει την άνοδό του στην Α' Εθνική έπρεπε να μετατραπεί σε ΠΑΕ και απαιτούνταν 50 εκ. δρχ. ως μετοχικό κεφάλαιο. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης, πρόεδρος μέχρι εκείνη τη στιγμή του ΑΟ Ιωνικού δήλωσε αδυναμία να καλύψει το ποσό και ο κίνδυνος επιστροφής της ομάδας στην Β' Εθνική ήταν ορατός. Ο Νίκος Κανελλάκης, παρακολουθώντας τη συνέλευση ανάμεσα σε εκατοντάδες φιλάθλους του Ιωνικού ζήτησε το λόγο και δήλωσε ότι θα καλύψει εκείνος το μεγαλύτερο μέρος του ποσού.

Τον πρώτο χρόνο ο Νίκος Κανελλάκης προτίμησε να κρατήσει το ρόλο του μεγαλομέτοχου, αφήνοντας την προεδρία στον Καλαγιά. Μετά την δεινή θέση της ομάδας, αποφάσισε να αναλάβει και επίσημα τα ηνία της προεδρίας.

Η απειρία του κόστισε δύο υποβιβασμούς στην Β' Εθνική, παρά τα χρήματα που διέθεσε. Οι υποβιβασμοί αντί να τον απογοητεύσουν, τον πείσμωσαν ακόμη περισσότερο. Και τις δύο φορές που ο Ιωνικός υποβιβάστηκε, κέρδισε αμέσως την άνοδο στην Α' Εθνική. Την περίοδο 1993-1994 βάζει τα θεμέλια για την "χρυσή πενταετία" της ομάδας. Φέρνει στον Ιωνικό σπουδαίους προπονητές και ποδοσφαιριστές και ο Ιωνικός λανσάρεται στις 5 καλύτερες ομάδες της Ελλάδας.

Εκεί εμφανίζονται τα πρώτα "σύννεφα" στις σχέσεις του με τους φιλάθλους, όταν δηλώνει στις εφημερίδες ότι "ο Ιωνικός είναι μαγαζί μου". Τα προβλήματα αυτά ξεπεράστηκαν μέσα από διάλογο, αφού η γνώμη των φιλάθλων ήταν πάντοτε σεβαστή.

Το 1998 ο Ιωνικός κερδίζει την έξοδό του στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Νίκαια φλέγεται από εκδηλώσεις ενθουσιασμού του κόσμου. Ο Νίκος Κανελλάκης όμως, διαπράττει το σημαντικότερο λάθος της πολύχρονης διαδρομής του στον Ιωνικό. Απροειδοποίητα, διώχνει προπονητή και βασικότατους ποδοσφαιριστές, δημιουργώντας αναστάτωση στον κόσμο. Οι αντικαταστάτες, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να καλύψουν τα κενά, αλλά άλλαξαν εντελώς την αγωνιστική φυσιογνωμία των προηγούμενων 5 ετών. Παρόλα αυτά το 1999 ο Ιωνικός μπροστά σε 5000 φιλάθλους του αγωνίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία του στον Τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.

Τα επόμενα χρόνια ο Νίκος Κανελλάκης πειραματίζεται με αφελληνισμό της ομάδας και απόκτηση δεκάδων ξένων ποδοσφαιριστών απ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ο Ιωνικός, που μέχρι πριν 3 χρόνια αγωνιζόταν για την Ευρώπη, ξαφνικά μετατρέπεται σε μικρομεσαίο και ο στόχος μετατρέπεται σε αγώνα για παραμονή στην κατηγορία. Οι αγωνιώδεις κραυγές των φιλάθλων δεν φέρνουν αποτέλεσμα και ο κατήφορος συνεχίζεται. Οι σχέσεις του με τους φιλάθλους βρίσκονται στο χειρότερο σημείο. Ο κόσμος απογοητευμένος, φεύγει από το γήπεδο και ο Ιωνικός πάει από το κακό στο χειρότερο.

Το 2003 ο Ιωνικός τερματίζει στην προτελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, που οδηγούσε στην Β' Εθνική. Εκεί όμως ο Νίκος Κανελλάκης φάνηκε να ξυπνάει από τον λήθαργο. Εκμεταλλευόμενος την πτώση του ΠΑΣ Γιάννινα στην Β' Εθνική λόγω χρεών, οδηγεί την ομάδα σε αγώνα μπαράζ στον Βόλο και ο Ιωνικός παίρνοντας δύναμη από 1000 οπαδούς του, παραμένει στην Α' Εθνική. Ο Νίκος Κανελλάκης ξεσπά. Με τη λήξη του αγώνα τρέχει μέσα στον αγωνιστικό χώρο και γίνεται ένα με παίκτες και φιλάθλους. Ξεσπάει σε λυγμούς και γυρνάει προς την εξέδρα δείχνοντας την καρδιά του, αυτήν που πάνω απ' όλα, χτυπούσε για τον Ιωνικό.

Αμέσως ο Νίκος Κανελλάκης ζητά συνάντηση με τους Συνδέσμους. Δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επαναλάβει τα λάθη του και ότι θα κάνει τα πάντα για να οδηγήσει ξανά τον Ιωνικό στην κορυφή. Ενισχύει την ομάδα με γνωστούς Ελληνες παίκτες και δείχνει έμπρακτα ότι θα κάνει για μια ακόμη φορά τα λόγια του πράξη.

Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Στις 21 Απριλίου του 2004, 8 μήνες μετά την συνάντηση με τους Συνδέσμους φεύγει από τη ζωή προδωμένος από την καρδιά του. Ο θάνατός του συντάραξε το πανελλήνιο και εκατοντάδες φίλαθλου του Ιωνικού τον συνοδεύουν στην τελευταία του κατοικία. Οι Σύνδεσμοι των Rangers δημιουργούν αλυσίδα, τιμώντας τον άνθρωπο που αφιέρωσε την ίδια του τη ζωή στην ομάδα. Το όνομά του έγινε το ιερότερο σύνθημα στα χείλη των οπαδών του Ιωνικού. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, Πρόεδρε...